Je bent op visite alweer,
je komt er vaker elke keer weer.
Want je ziet dat de tijd zijn rol gaat spelen,
de tijd die langzaam elk mens op zal delen.
In kleine stukken langzaam je de wil ontneemd,
die je steeds meer van deze wereld vervreemd.
Als jong mens kijk je ernaar ,
wordt je de realiteit gewaar.
Tijd het haalt ons allen eens in ,
dan kunnen we niet terug kijken naar het begin!
Langzaamaan beginnen we achter te lopen,
zien we dat er niks meer is om naar te hopen.
Weten we dat het minder gaat,
dat er niet veel meer tussen leven en dood staat.
Ik sla het gade met gemengde gevoelens en een gemis,
het feit dat die persoon langzaam aan niet dezelfde meer is.
Met respect wel te verstaan,
de weg die ze bewandeld hebben moet ik grotendeels nog gaan.
Een wereld waar nog werd gevochten voor de vrijheid,
waar niet altijd was de onbezorgdheid en blijheid die we soms wel kennen in deze tijd.
Ouderdom en de jaren,
we proberen het te verklaren.
We proberen de herinneringen te bewaren.
Maar ouderdom het overkomt ons allen vroeg of laat,
de vraag is alleen of je er bij bent en er voor de ander staat.
Stop die mensen niet weg,
en weet dat ze de weg hebben gelegt.
De weg waar jij nu op loopt,
en de dingen waar je op hoopt.
Zomaar wat spinsels van de jopenmind.
OM